1. bölüm · 16 Kasım 2026 · 19 dk

Michael Jackson

Camın Arkasındaki Çocuk

Bölüm metni: Michael Jackson, Camın Arkasındaki Çocuk

Merhaba, ben Sezen. "On Dokuz Dakika Sonra"ya hoş geldiniz. Bu benim ilk podcast'im, o yüzden heyecanımı mazur görün. Bu podcast'te her bölümde bir hikâyenin peşine düşeceğiz ve onu yaklaşık on dokuz dakikada anlatacağım. Neden yirmi değil? Çünkü 20 dakika ÇOK uzun! Kimsenin 20 dakika bir şeye odaklanmaya sabrı yok biliyorum. İlk bölüm için kendime kolay bir konu seçerim diye düşünmüştüm, sonra Popun Kralı'nı seçtim. Bugünün konuğu: Michael Joseph Jackson.

25 Haziran 2009, öğleden sonra. Los Angeles'tan bir haber düşüyor ve birkaç dakika içinde internet kitleniyor. Dünyanın dört bir yanında milyonlarca insan aynı anda aynı şeyi arıyor: Michael Jackson öldü mü? Google o kadar çok arama alıyor ki, ilk başta bir siber saldırı altında olduğunu sanıyor. Twitter çöküyor, haber siteleri açılmıyor. Ve maalesef birkaç saat sonra haber doğrulandı: Popun Kralı, 50 yaşında hayatını kaybetmişti.

Düşünsenize, bir insanın ölüm haberi interneti bile şaşırtıyor. Peki bu adam kimdi? Çoğumuz şarkılarını ezbere biliyoruz, Moonwalk'u bir kere de olsa evde gereksiz özgüvenle denemişizdir. Ama onu gerçekten tanıyor muyuz? Gelin, her şeyin başladığı yere gidelim.

Amerika'nın Indiana eyaletinde, çelik fabrikalarıyla bilinen Gary diye bir şehir var. 1958'in Ağustos ayında Michael orada, dokuz kardeşin yedincisi olarak doğdu. Evlerinin adresi de şuydu: Jackson Sokağı, 2300 numara. Evet, Jackson ailesi Jackson Sokağı'nda oturuyordu. Bunu ben uydurmadım, sokak zamanında bir Amerikan başkanının adını almış. Alın size gereksiz bilgi.

Jackson sokağındaki bu ev çok küçüktü: İki yatak odası, bir anne, bir baba ve dokuz kardeş. Babaları Joe, çelik fabrikasında vinç operatörüydü. Gençliğinde bir müzik grubu kurmuş, olmamış. Ama gitarını hep saklamıştı ve evde ona dokunması kesinlikle yasaktı.

Tahmin edeceğiniz gibi, bir gün Michael'ın yaramaz abilerinden biri gizlice o gitarı aldı, çalarken de bir telini kopardı. Joe eve dönüp durumu fark edince önce çok kızdı. Sonra oğlu Tito'ya "çal bakalım" dedi. Tito çaldı ve babasının gözlerinde dolar işareti belirdi. O an çocuklarında başka bir şey gördü. Çok geçmeden evde bir grup kuruldu. En küçükleri Michael'dı, beş yaşındaydı.

Joe çok sert bir babaydı. Provalar her gün saatlerce sürer ve elinde bir kemerle çocukları izlerdi. Bir yanlış adımın bedeli ağırdı. Ama sahneye çıktıklarında, en çok dikkat çeken hep küçük Michael oluyordu. Daha o yaşında izleyiciyi neyin mutlu edeceğini biliyordu.

1967'de grup, efsanevi Apollo Tiyatrosu'nun amatör gecesi yarışmasına katıldı. Bu gecenin seyircisi çok acımasızdı. Beğenmedikleri sanatçıyı yuhalayıp sahneden indirirlerdi. Jackson Five ise yarışmayı kazandı. Dokuz yaşındaki Michael, Amerika'nın en zor seyircisini cebine koymuştu.

1969'da Jackson Five, zamanın en büyük plak şirketlerinden Motown'la anlaşma imzaladı. Motown herkese grubu Diana Ross'un keşfettiğini söyledi. Aslında keşfeden o değildi, ama şirket bu hikâyeyi çok sevmişti. Reklam reklamdır.

Sonrasında olanlar gerçekten inanılmazdı. 1970'te çıkardıkları ilk dört single, art arda listelerin bir numarasına yerleşti. Daha önce hiçbir grup bunu yapamamıştı. Michael o sırada 11 yaşındaydı ve sesini duyan herkes aynı şeyi soruyordu: Bu yaştaki biri, bu kadar büyük bir duyguyu nereden biliyor?

Ün o kadar büyüktü ki, 1971'de Amerikan televizyonunda grubun kendi çizgi filmi yayınlanmaya başladı. Cumartesi sabahları milyonlarca minik seyirci, Jackson kardeşlerin çizgi hâllerini izliyordu. Tek bir ayrıntı vardı. Çizgi filmde şarkılar onlarındı ama konuşmaları başka oyuncular seslendiriyordu. Yani kendi çizgi filminizde bile kendi sesinizle konuşamıyorsanız, gerçekten çok meşgulsünüz demektir.

Ama o başarının bir de görünmeyen tarafı vardı. Çok sonra bir röportajda minik bir anısını anlattı. Kayıt yaptıkları stüdyonun tam karşısında bir park varmış. Stüdyoya girerken orada top oynayan, salıncakta sallanan çocukları görürmüş. Sonra kapı kapanır, ışıklar yanar, iş başlarmış. Ve o, camın arkasından onları izlerken ağlarmış.

Bu anıyı aklınızın bir köşesinde tutun, çünkü bu hikâyenin sonunda ona geri döneceğiz.

1972'de Michael'ın solo söylediği bir parça, listelerin bir numarasına çıktı. Adı Ben'di. İşin tuhaf tarafı bu şarkı aslında aynı adlı bir korku filminin müziğiydi ve o filmde Ben, bir fareydi. Yani Michael Jackson'ın ilk solo hiti, bir fareye söylenmiş dostluk şarkısıydı. Bence bu, fare kariyerinde ulaşılabilecek en yüksek nokta. Ötesi yok.

Zaman geçtikçe Michael erken parlayan her yıldızın karşılaştığı o sorunla karşılaştı. Artık sevimli ufaklık değilken ne olacaktı? Bu soruyu yanlış cevaplayan o kadar çok çocuk yıldız var ki, saymaya kalksam on dokuz dakika biter. Michael ise cevabı bir film setinde buldu.

1978'de Oz Büyücüsü'nün siyahi oyuncularla çekilen müzikal versiyonu The Wiz'de korkuluğu oynadı. Film pek tutmadı ama sette hayatını değiştirecek biriyle tanıştı. Filmin müziklerini yapan Quincy Jones. İkisi birlikte stüdyoya girdi ve 1979'da Off the Wall albümü çıktı. Albüm milyonlar sattı. Artık kimse ona Jackson Five'ın en küçüğü demiyordu.

Ama 1980'deki Grammy töreninde işler beklediği gibi gitmedi. Off the Wall yalnızca bir Grammy kazandı. Michael o kadar üzüldü ki, bir sonraki albümünü tarihin en çok satan albümü yapacağına söz verdi. Milyonlar satmış bir adamın tek ödülle eve dönüp küsmesi bence biraz tuhaf. Ama bu küsmenin insanlığa faydası çok büyük oldu.

Çünkü 1982'nin Kasım ayında Thriller geldi.

Bu podcast'e hazırlanırken Thriller ve Billie Jean hakkında ilginç bir şey öğrendim; Michael Jackson nota bilmiyordu. Enstrümanların çoğunu da çalamıyordu. Aklına bir melodi geldiğinde onu bir kayıt cihazına söylerdi. Ama sadece melodiyi değil; bas gitarı, davulu, kemanları, hepsini ağzıyla bir bir taklit ederdi. Her parça önce onun kafasında çalan bir orkestraydı. Billie Jean de böyle doğdu.

Albümde sürprizler bitmiyordu. Beat It'teki o meşhur gitar solosunu, zamanın en ünlü gitaristlerinden Eddie Van Halen çaldı. Hem de hiç para almadan. Stüdyoya geldi, solosunu çaldı, gitti. Resmen gitarını çalıp, çayını içip efendi efendi gitmiş. Thriller şarkısının sonundaki o ürkütücü, kalın sesli konuşma ise korku filmlerinin efsane oyuncusu Vincent Price'a aitti.

Thriller bugün hâlâ tarihin en çok satan albümü. Yani Michael sözünü tuttu. Klibi neredeyse 14 dakikaydı, zombileri ve koreografisiyle bir kısa filmdi. O dönem MTV, siyahi sanatçıların kliplerini neredeyse hiç yayınlamıyordu. -Bu arada bu kadar yakın bir tarihte bu kadar büyük markaların siyahilere yaptığı ayrımcılık inanılmaz-. Billie Jean bu duvarı yıkan ilk kliplerden biri oldu.

1983'te, Motown'un 25. yıl kutlamasında, Billie Jean'i söylerken sahnede geri geri kaymaya başladı. Ayakları ileri adım atıyor gibiydi ama vücudu geriye gidiyordu. Moonwalk. O gece televizyon başındaki milyonlarca genç ertesi gün okul koridorlarında aynı şeyi denedi. Ben de çok sonra evde çorapla parkede denedim, hiçbir zaman tam beceremedim ama.

Tek bir pullu eldiven, beyaz çoraplar, bileği açıkta kalan bir pantolon ve o kayma. Michael Jackson tam da bu albümden sonra ikon oldu.

Ama tam her şey zirvedeyken, bir kaza oldu. Ocak 1984'te Los Angeles'ta bir Pepsi reklamı çekiliyordu. Sahnede havai fişekler patladı ve bir kıvılcım Michael'ın saçlarına sıçradı. Saçları alev aldı, o ise birkaç saniye farkında olmadan dans etmeye devam etti. Kafa derisi ağır yanıklarla hastaneye kaldırıldı. Pepsi'den aldığı bir buçuk milyon dolarlık tazminatın tamamını bir yanık merkezine bağışladı. O merkeze de onun adı verildi. Ama o kazadan ona kalan bir şey daha vardı: ağrı kesiciler. Kendisi de sonradan, ilaçlarla olan sorununun o yanıkların tedavisiyle başladığını söyleyecekti.

Bir ay sonra, Şubat 1984'te Grammy törenine katıldı ve tek seferde 8 ödül kazandı. Off the Wall'un acısı çıkmıştı. Küçük bir ek bilgi: Bu rekoru bugüne kadar sadece bir kişi yakalayabildi: Carlos Santana. 2000 yılında, Supernatural albümüyle.

1985'te Afrika'daki kıtlık için Lionel Richie ile birlikte We Are the World'ü yazdı. Amerika'nın en ünlü sesleri tek bir akşamda, aynı stüdyoda toplandı. O kayıttan elde edilen gelirle milyonlarca dolar yardım toplandı.

Michael'ın aynı yıl çok daha az bilinen harika bir hamlesi var. Birkaç yıl önce Paul McCartney ona bir tavsiye vermişti: Şarkıların haklarını satın al, asıl para orada. Michael bu tavsiyeyi o kadar ciddiye aldı ki, Beatles şarkılarının haklarını içeren kataloğu kırk yedi buçuk milyon dolara satın aldı. Yani Paul McCartney, kendi şarkılarını satın alacak adama nasıl yatırım yapılacağını bizzat anlatmıştı. Paul'ün o anki yüz ifadesini görmek isterdim. Ve yatırım tavsiyesi gerçekten çok iyimiş. O katalog için Sony farklı zamanlarda Michael Jackson ve mirasçılarına toplamda 800 milyon doların üstünde ödeme yaptı. Sizi gereksiz bilgilere boğmadan devam ediyorum.

1987'de Bad albümü çıktı. Bad şarkısının klibini, Taksi Şoförü'nün yönetmeni Martin Scorsese çekti ve klip neredeyse 18 dakika sürdü. Bir yönetmen düşünün, mafya hikâyelerine bir mola verip Michael Jackson'a dans klibi çekiyor. Aynı yıl Michael ilk kez tek başına bir dünya turuna çıktı. 15 ülkede 123 konser verdi ve onu yaklaşık 4 milyon 400 bin kişi izledi. Neredeyse bütün İzmir'in nüfusu kadar insan, bir adamı dans ederken görmek için bilet buldu.

Aynı dönemde Smooth Criminal klibinde, dansçılarıyla birlikte dimdik dururken öne doğru neredeyse 45 derece eğildi ve düşmedi. Herkes bunun kamera hilesi olduğunu düşündü. Ama Michael bunu konserlerde de yapıyordu. Sırrı, ayakkabılarının topuğundaki bir çentikti. Sahnedeki gizli bir çiviye takılıyor ve onu yere sabitliyordu. Bu buluşun patentini de aldı. Alın size bir gereksiz bilgi daha: Popun Kralı aynı zamanda patent sahibi bir mucitti. Birkaç bölüm sonra Nikola Tesla'yı anlatacağım, onunla yarışır.

O turun Japonya ayağında Michael'ın yanında çok özel bir yol arkadaşı vardı: Bubbles. Bubbles bir şempanzeydi. Takım elbise giyiyor, Michael'la aynı masada yemek yiyor, otel odasında onunla kalıyordu. Osaka'nın belediye başkanı onları çaya davet etti ve Bubbles da masaya oturdu.

Aynı dönemde Michael, Kaliforniya'da kocaman bir arazi satın aldı ve ona Peter Pan'ın hiç büyümeyen çocuklarının ülkesinin adını verdi: Neverland. İçinde lunapark trenleri, dönme dolap, bir hayvanat bahçesi, bir sinema ve kendi tren yolu vardı. Sadece soruyorum: Tren yolu sizce de biraz şov olmamış mı?

Bahçede bir de çok sevdiği yaşlı bir meşe ağacı vardı. Michael ona The Giving Tree diyordu. Ağaca tırmanır, dallarının arasına oturur ve orada beste yapardı. Heal the World gibi pek çok parçasını o ağacın üstünde yazdığını anlatmıştı. Dünyanın en çok kazanan sanatçılarından biri, en iyi fikirlerini bir ağaç dalında buluyordu.

Neverland'e her hafta hasta çocuklar, yetimhanelerde kalan konuklar davet ediliyordu. Michael bu arada Guinness Rekorlar Kitabı'na, en çok yardım kuruluşunu destekleyen pop yıldızı olarak girdi: tam 39 kuruluş.

1991'de Dangerous albümü geldi. İlk klip Black or White, aynı akşam 27 ülkede birden yayınlandı ve yaklaşık 500 milyon kişi izledi. Bir klibin galası, bir futbol finali gibi izleniyordu.

Ocak 1993'te Super Bowl'un devre arasında sahneye çıktı. Ama hemen söylemeye başlamadı. Tam 90 saniye hiç kıpırdamadan, sadece durdu. Stadyum çılgına döndü. Bence televizyon tarihinin en pahalı 90 saniyelik sessizliği.

Bir ay sonra, Şubat 1993'te, Oprah Winfrey'e canlı yayında bir röportaj verdi ve o röportajı yaklaşık 90 milyon kişi izledi. Gazeteler uzun zamandır teninin neden açıldığıyla ilgili akla gelmedik teoriler yazıyordu. Michael o gece ilk kez kendisi anlattı: Vitiligo hastasıydı. Yani derinin rengini kaybettiği, lekeler bırakan bir hastalık. Ölümünden sonra yapılan otopsi de doğruyu söylediğini gösterdi.

Ama aynı yazın sonunda, Michael Jackson'ın hayatı alt üst oldu. Çocuklara yönelik cinsel istismar iddiaları, bir anda bütün gazetelerin manşetindeydi. Bu, hikâyenin en ağır ve en tartışmalı kısmı, o yüzden olanları olduğu gibi anlatacağım.

1994'te açılan tazminat davası, mahkeme dışında bir anlaşmayla kapandı. Bu anlaşma bir suç kararı anlamına gelmiyordu ve aynı dönemde yürütülen ceza soruşturması da, hakkında hiçbir suçlama yapılmadan kapandı. Ama dünya bu detayları pek önemsemedi. İddia, soruşturma, anlaşma, dava, karar... Hepsi insanların aklında tek bir büyük hikâyeye dönüştü. Ve bu hikâye ölümüne kadar, ve hatta ölümünden sonra da Michael Jackson'ı yargılamaya devam etti.

O dönemin bir de beklenmedik düğünü vardı. 1994'te Michael, Elvis Presley'in kızı Lisa Marie Presley ile evlendi. Rock'n Roll'un Kralı'nın kızı, Popun Kralı'yla evleniyordu. Bunu duyan herkes bir an kraliyet düğünü sandı. Evlilik iki yıl sürdü.

Michael'ın asıl büyük aşkları ise üç çocuğu oldu. Prince, Paris ve Blanket. Onları meraklı gözlerden korumak için dışarı çıkarken yüzlerine maske taktırıyordu. Kimi bunu tuhaf buldu. Ama kendi çocukluğu kameraların önünde geçmiş bir adam için, belki de en mantıklı kararlardan biriydi.

2005'te ise başka bir davada mahkemeye çıktı. Aylarca süren duruşmalardan sonra jüri, bütün suçlamalardan beraat kararı verdi. Ama kamuoyu çoğu zaman kararını mahkemeden önce verir. Kimi duruşmalara göre karar verdi, kimi uzun zamandır gördüğü manşetlere göre.

O davadan sonra Michael uzun süre sahnelerden uzak kaldı. Herkes aynı şeyi merak ediyordu: Bir daha sahneye çıkacak mıydı?

Cevap Mart 2009'da geldi. Londra'da bir basın toplantısı düzenledi ve yeni konser serisini duyurdu: This is it, yani "İşte bu kadar, son perde". Londra'da 50 konser verecekti. Biletler satışa çıktığında birkaç saat içinde tükendi.

Prova görüntülerinde 50 yaşındaki Michael, dansçılarına bir adımın nasıl atılacağını, bir ışığın tam hangi saniyede yanacağını ayrı ayrı gösteriyordu. Aradan onca zaman geçmişti ama o titizlik hiç değişmemişti. Bir notayı yüzlerce kez dinleyen, aynı adımı yüzlerce kez tekrarlayan o adam hâlâ oradaydı.

Aylar süren provalar yapıldı, ama o konserlerin hiçbiri yapılmadı. 25 Haziran 2009'da, konserlerin başlamasına birkaç hafta kala, Los Angeles'taki evinde hayatını kaybetti. Adli tıp raporuna göre ölüm nedeni, güçlü bir narkoz ilacı olan propofolün sakinleştiricilerle birlikte yol açtığı zehirlenmeydi. Doktoru Conrad Murray, 2011'de taksirle ölüme sebep olmaktan suçlu bulundu.

O gün her yerde yine onun şarkıları çalmaya başladı. Albümleri yeniden listelere girdi. Yeni kuşak şarkıcılar, dans etmeyi ondan öğrendiklerini anlattı. Ve bir kez daha milyonlarca insan aynı sesi dinliyordu.

Başta size bir anıyı aklınızda tutmanızı söylemiştim. Stüdyonun karşısındaki park. Salıncakta sallanan çocuklar ve camın arkasından onları izleyen minik Michael.

Çok sonra o çocuk, kendi evinin bahçesine bir lunapark, bir tren ve sayısız salıncak kurdu. Bütün o bahçeyi, hiç yaşayamadığı o yılları herkes için yeniden kurmak ister gibi doldurdu. Bence Michael Jackson'ı en iyi anlatan sahne, moonwalk değil, o cam. Bir tarafında bütün neşesiyle bir park, öbür tarafında bütün yeteneğiyle bir çocuk.

Eveeet, ilk podcast'imin de sonuna geldik. Çok heyecanlıydım ama geçti. Bu bölümde benim için çok özel bir insan olan, hatta o dönemlerini hatırladıkça beni çocukluğuma götürüp mutlu eden Michael Jackson'ı anlatmak istedim. Umarım beğenmişsinizdir. Bu hikâyeler gibi haftada 2 yeni hikâye paylaşmayı planlıyorum. Yeni hikâyelerden haberdar olmak için Instagram'da On Dokuz Dakika Sonra hesabını takip edebilirsiniz. Yeni bölümleri ve gelecek hikâyeleri orada duyuruyorum. Takip ederseniz çok sevinirim. Ben Sezen. Sizinle tanıştığıma çok memnun oldum. Bir sonraki hikâyede görüşmek üzere.

Bu bölümü Spotify'da dinle